Gisteren heb ik ontzettend veel geleerd. Ik wil het graag allemaal vertellen. Maar dat kan eigenlijk alleen als ik je mee zou nemen naar de plek waar het allemaal gebeurde.
We zijn gisteren in Samaria geweest. De plek waar Abraham de 1e keer de belofte kreeg dat het land (zover als hij kon kijken) van hem zou zijn en van heel zijn nageslacht. Ook voor ons, gelovigen uit de heidenen, die geënt zijn en delen in deze belofte.
Hier ligt ook onze identiteit. Maar als kerk hebben we verleerd te luisteren naar onze AARTSvaders in plaats daarvan luisteren we naar de KERKvaders.
Vaak bekijken we het Oude Testament vanuit het Nieuwe Testament, terwijl het andersom zou moeten zijn. De vervangingstheologie is een grote aanklacht tegen ons christenen, daarmee houden we God voor een leugenaar. Ik ben weer zo gaan zien wát een wonder het is dat God de kerk nog niet helemaal losgelaten heeft!
Ik hoop dat jullie dit met mij kunnen delen, het is een brandend vuur diep in mijn hart. Een vuur van heilige verontwaardiging over onze geschiedenis. En dan durven we het ook nog te bagatelliseren!  
Veel (christelijke!) reizen naar Israel gaan ook naar de grafkerk/ graftuin. Grafkerk is één toeristisch, commercieel gebeuren: walgelijk! We lopen met elkaar de Via Dolorosa en spekken de Roomse kerk. 'Wat zoeken wij de Levende bij de doden?!' Hij leeft daar niet! Hij leeft in ons! Wij hadden de Joden jalours moeten maken en nu maken zij ons jalours! De duivel lacht. 

We vragen ons af waarom de kerk leeg loopt, we vragen ons af waarom een grote doorbraak uitblijft. De laatste dagen denk ik dat dit wel eens kan liggen aan het feit dat wij de basis missen. We focussen ons op de 33 jaar dat Jezus op aarde leefde. Maar in het begin was het WOORD. Melchizedek, de tabernakel/tempeldienst, de profetien… het ademt van de aanwezigheid van Jezus! Wanneer wordt er gepreekt uit de kleine/grote profetien. Ja met Pasen of Kerst (wat voorheen een feest was van aanbidding van de Zonnegod?!)
We spannen Jezus zo graag voor ons eigen karretje, we vormen de bijbel om naar onze eigen denkbeelden.

Gisteren ben ik in Shiloh geweest, de plaats waar 369 jaar de wolkkolom/vuurkolom boven de tabernakel, boven het volk was. Waar God aanwezig was. Waar Hannah haar zoon gaf aan de dienst van God, waar bloed vloeide, waar mensen lof offers brachten.. een plaats waar God gediend werd. Nu staat het onder druk. Kolonisten proberen met alle macht deze plaats in bezit te houden. 
Veel Joodse mensen zijn in deze omgeving vermoord. Maar ze leven met het 'Als het zaad sterft brengt het veel vrucht voort' principe. Als er een jongetje van 4 is vermoord, wordt er een school gebouwd en de dood beantwoord met leven. Als er een gezin (pas nog) is vermoord word er een nieuwe nederzetting begonnen met de naam van de 'martelaar'. Joden beantwoorden de dood met leven.
In hun hart is de stille schreeuw naar God:
"Hashem Hashem, why is this our fate, Masshiach how long will you wait?!" 

Voor meer foto's van gisteren check mijn Hyves.
En stop me nu niet gelijk in het hokje 'Zionist' maar ga er eerst zelf kijken

Waartoe leidt het woeden van de volken, het rumoer van de naties? Tot niets. De koningen van de aarde komen in verzet, de wereldmachten spannen samen tegen de HEER en Zijn gezalfde… Psalm 2: 1,2

Zo begint de blog van Bart Repko op de site van Never Be Silent. 

Ik wil jullie allemaal aanmoedigen om deze blog te lezen:
http://neverbesilent.org/nl/weblog/bart/omringende-volken.html

Rara, uit wat voor 'n millieu kom ik